:: Zobacz temat

woskowa dama

Dziś zaćmienie księżyca. Dobry czas na nowe życie. Dlaczego to piszę, akurat teraz? To proste, jestem pełna odcieni szarości, które czyhają na mnie w każdym kącie. Podczas zaćmienia, księżyc przysłania ziemia, każdą drobną cząstkę materii ogarnia ciemność, dobrze jest więc zacząć od koloru czarnego. Nawet kuna wyszła na ulicę, dziwiąc się temu.
Jestem młoda i jak to niektórzy mówią, całe życie mam przed sobą. Nie będzie głębi, patosu i innych słownych kociokwików. Chcę się wyżalić, wylać tony łez, bez pardonu obarczyć tym świat, przyznając sobie rację. Wykrzyczeć, rozszarpać tą krwawiącą ze mnie szarość, wyzbyć się wstydu i pokazać kruchość swej istoty. Istoty małej, zbierającej siebie po kawałku, nieustannie i bezsensownie. Zbytnio do tych kawałków się przywiązałam, dlatego wciąż podnoszę się, wmawiając, że jest dobrze. Móc wyrzucić z siebie szarość, to trochę jak poskładanie się na nowo, z nowymi częściami zamiennymi. Tylko gdzie te zamienniki znaleźć? Myślałam o pustelni, takim małym szarym jak ja domku z okiennicami, stojącym na skraju puszczy, tak by z jednej strony dawała cień, a z drugiej tworzyła dlań grozę...Muszę się bać, aby pewne rzeczy zrozumieć, złożyć w całość. Gdy przestaję, świat biegnie obok mnie, przepływa niespokojnie, jakby chciał wyprzedzić mnie i zawołać: nie ma już powrotu. Hmm..prawdopodobnie to sumienie; ten strach. Szkoda, że tak upierdliwe, lecz lepsze takie, niźli całkowite zaufanie sobie.
Człowiek buduję sobie mur, pełen niechęci dla innych, a własnego uwielbienia. Wzrasta w przekonaniu, że każde piętro jest lepsze, w końcu buduje ich tak dużo, że sięgają chmur, są odgrodzeni od reszty, pewni swojej cudowności, tylko jak później z tego muru zejść, skoro nie ma nikogo, kto by podał drabinę?

Chmurka, Lady Pank

Już odlatuję na małej chmurce pstrej
Świetnie się czuję, wszystko już jest O.K.

Już odlatuję na małej chmurce pstrej
Świetnie się czuję, wszystko już jest O.K.

Ziemia się kręci, zginął pod ławą chmur
Waszych niechęci wielki kamienny mur
Ten wasz mur...

Już odlatuję, wszystko mi jedno gdzie
Niech ktoś spróbuje na chmurze złapać mnie

Złapcie mnie !
Złapcie mnie !
Złapcie mnie !

Napisałam dziś Komuś, że biorę miotłę i odlatuję na pół przysłonięty księżyc. Żart, żartem, jednak warto kiedyś spróbować schować się i zastanowić, nad tym czego jeszcze mogę lub nie, żałować.
Przynajmniej, nikt nie zobaczy, nie usłyszy wychodzącego popiołu z serca.

Shibbi

jakby tak popracować nad tą refleksją, to kto wie d'oh!

pomysł i inspiracja OK

gorzej w z wykonaniem, choćććć ........... miejscami już, już doskonale, a jednak całość nie zachwyca.

No nic - próbuj.
To dobre miejsce na wprawki Smile

Powodzenia!

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

Ładnie piszesz, ładnie budujesz zdania, choć znalazłam 2 - 3 niezbyt szczęśliwie sformułowane.
Tekst sympatyczny. To fragment większej calości?
Szkoda, że tak krótko, bo mało można o nim powiedzieć.
Masz trochę fajnych przemyśleń.
Całość brzmi, jak fragment pamiętnika, w którym pokazujesz światu co myślisz, jak myślisz i o czym myślisz.

Witaj na Amarylisie, woskowa damo. Smile

Na pewno znajdziesz tu miejsce dla siebie i będzie fajnie.
Mam nadzieję, że będzie Cię tu coraz więce.