:: Zobacz temat

Marek J.

Jestem wrogiem językowej nędzy. Słowa są nie po to, by gęba miała zajęcie. Mają służyć nie tylko do ciurkania elokwencji, ale i do odzwierciedlania tego, co się ma zamiar powiedzieć.

Jednakże między powiedzieć, a powiedzieć, rozpościera się otchłań różnic. Można coś tam wyrazić nie uzyskawszy żadnego oddźwięku.

Dzieje się tak, gdy język jest martwy, sparciały, mało elastyczny, niczego nie mówi, czyli nie zmusza do fabrykowania skojarzeń, zadowala się stwierdzeniem gołego faktu, nie rodzi konkluzji, a człowiek, po przewentylowaniu takiego myślątka, takiego słowiątka, nie chce zgłębiać, co te prymitywne znaczenia skrywają pod swoją podszewką.

Lecz są słowa, przeciwne do tamtych, ruchome i rozhuśtane. Kiedy w zdaniu znajdziemy takich kilka znaczeń, nawet pozornie sprzecznych ze sobą, nawet rządzących się nieznanymi prawami, to nagle się okazuje, że zdanie z nich zbudowane, zawiera w sobie nowe barwy i nieprzewidywalne sensy, że tym samym są bogatsze, różnorodniejsze, ciekawsze, że są istotne, ponieważ sprawiają, że zwykła, płaska, jednowymiarowa myśl uszarpana własną miernotą, dzięki owym zbitkom lub skojarzeniom słów, zaczyna wyłazić na powierzchnię zdania w zupełnie nowej szacie, zaczyna pączkować prawdami, których nie podejrzewaliśmy na wstępie.

Mówiąc krótko: niektóre są martwe, bo pojedyncze, a inne, składane są jak teleskop.

Gdy używamy pierwszych, jesteśmy szablonowi i kołczejemy w poprawności. Lecz jeśli posłużymy się słowem kalejdoskopowym, znajdziesz się wśród barw, które nie są przedawnione, zastarzałe i passe, a nasza wyobraźnia uwolni się od stereotypów, przeniesie nas do krain zbudowanych z nowych zafrapowań, nowych pytań i nowych odpowiedzi, odsłoni przed nami las, rozarium, a nie tylko zwyrodniałe skupisko patyków.

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

Kalejdoskop słów – ładne, Panie Marku Smile

Lubię słowa, grę słów.

Dobrze jest, kiedy słowo ma wyraz.
A bywa, że nawet wielkie słowa wyrazu nie mają, bo są puste.
Dla niektórych słowa się nie liczą, tylko czyny. Inni znowuż polegają wyłącznie na czyimś słowie.
Pisarka H. Kowalewska pisze, że słowa bywają; „jak brzytwy, jak szpile, jak siekiery, jak obuchy, jak gromy z jasnego nieba.”

A Marek J. pisze, że „...są słowa... ruchome i rozhuśtane.” , i że słowa „niektóre są martwe, bo pojedyncze, a inne, składane są, jak teleskop”

Dodam, że słowa mają kolory, smaki, zapachy, obrazy dźwięki...
A składanie słów to sztuka. Piękna.

Serdeczniachy posyłam
Ela

stary krab

Kalejdoskop teleskopów. Powiedzmy. Confused

Prawdą jest, że używamy określonej ilości słów. Chciałoby się powiedzieć ograniczonej ilości. Chwała wykształconym, świadomym humanistom, którzy mają ambicję posługiwania się szerokim wachlarzem słów. Dobierają je jak korale na sznur. A tych sznurów korali i pereł mieć mogą wiele, prezentować je zależnie od sytuacji.
Osobiście bardzo cenię taką umiejętność doboru słów i fraz, zdań wreszcie całych.
Bywam zniesmaczony, kiedy politycy, także wielu dziennikarzy, młócą wciąż tę samą mierzwę. Cieszy oryginalność językowa; świetna dykcja, ciepła tonacja głosu (powiedzmy Krystyna Czubówna).
Uważam jednak, iż równie ważny jest dobór zestawu słów i znaczeń do określonej sytuacji. Innym jezykiem pisana będzie "laudacya" na jubileusz, innym podręcznik akadamici, a jeszcze innym komentarz, czy recenzja utworu poetyckiego. Wywijanie pawim piórkiem tam, gdzie potrzebny skalpel nie na wiele się zda.