:: Zobacz temat

Christine · administrator

kronika wypadków

Małe figurki na drewnianym pokładzie,
dookoła woda, woda, woda. Miała być błękitem,
wiodącym emigrantów do raju, stała się
szarozieloną, słoną zdradą.
Jeszcze są razem choć już osobno.

Anna przyszła na świat nim ziemia obiecana
zastygła na horyzoncie. Kapitan precyzyjnie
zmierzył odległość, ochrzcił dziecko i ogłosił:
urodzona na wodach amerykańskich.
Wpisała się krzykiem w manhattan.
Trzymała się mocno spódnicy mamy
gdy niujork łamał kolejny szczebel
i naglił: wracać, wracać do siebie.

Czy mogła przewidzieć? Podmokłe łąki nad Bugiem,
w kredensie chleb ze spieczoną skórką wydzielany
do ostatniego okruszka. Kanapa w seledynowe
chryzantemy na której mąż po pracy drzemie,
a ona bezgłośnie prosi paciorkami różańca:
Panie, nie obdarzaj mnie siódmym krzyżem.
Zabrał męża w sam czas gdy trzeba było
uciekać przed czerwonym, przed niemcem,
przed bombami. Uchronić siedmioro,
nakarmić, znaleźć dach nad głową.

Tak mocno zaciskała usta, że są jak kreska.
Jeszcze młoda i piękna na fotografii.
Jej oczy więcej widziały, niż można wiedzieć.
Dłonie, na których przybywało brązowych znaczków,
wsparte o dwójkę młodszych.
Tuż obok najstarszy, oczko w głowie.
Poszedł z Andersem.

W tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym zrzekła się oficjalnie
paszportu amerykańskiego. Zrobiła jak kazali.
Anna, bohaterka codziennego dnia, miewała wizje,
szeptano o tym z troską. Stawiała kabały i bańki.
Przepędzała choroby specjalną modlitwą.
Tylko uśmiech rzadko gościł na jej twarzy.