Amarylis

Shibbi

W sercu i na dachu świata - DUOMO

Mediolańska Duomo to największa gotycka świątynia we Włoszech i drugi co do wielkości kościół tego kraju po bazylice św. Piotra w Rzymie. Pięcionawowa świątynia ma 156 m długości, 92 m szerokości, 108 m wysokości. Jej architektura naszpikowana figurami i iglicami (145 iglic i ponad 3400 posągów) przypomina kamienną koronkę. Najwyższą iglicę zdobi złocona figura Madonny (statuą z pozłacanej miedzi, wysoka na 4 metry, zrealizowana w 1774 roku ) - symbol miasta, zwana przez mediolańczyków La Madonnina.

Budowę świątyni poświęconej Marii (cała zbudowana z marmuru z Condagli koło Lago Maggiore i jest używany nadal w pracach renowacyjnych -katedra nieustannie niszczeje pod wpływem zanieczyszczeń atmosfery), rozpoczęto w 1387 roku, za czasu panowania w Mediolanie rodu Viscontich i kontynuowano ją przez pięć wieków, dbając nieprzerwanie o zachowanie gotyckiego charakteru budowli. Przy mediolańskiej katedrze pracowały zmieniające się pokolenia architektów, artystów i kamieniarzy z Francji, Niemiec i Włoch.

Gdy zewnętrzna bryła jaśnieje marmurową bielą, wnętrze kontrastowo pogrąża się w mroku rozpraszanym barwną grą ogromnych XV-XVI-wiecznych witraży. Witraże, to najważniejsze we Włoszech świadectwo architektury gotyckiej na arenie międzynarodowej, jedyna i rozpoznawalna po połączeniu charakteru północnego z elementami lombardzkimi. Fasada charakteryzuje się oknami w stylu klasycznym i koroną w stylu neogotyckim (do środka przez witraże wpada zielonkawe światło, w którym marmurowe kolumny wyglądają jak ogromne kości. Francuski pisarz Suarés porównał wnętrze katedry do „trzewi potężnej bestii”. Mosiężny pas w posadzce przy wejściu, z umieszczonymi wzdłuż znakami zodiaku, to największy w Europie, działający od 1786 r., zegar słoneczny. Strumień światła wciąż pada nań przez otwór w sklepieniu, ale zmiany w położeniu osi ziemskiej spowodowały, że zegar nie jest już dokładny.
Na lewo od głównego wejścia do katedry schodzi się do Battistero Paleocristiano (baptysterium wczesnochrześcijańskie) z IV w., w którym w 387 r. św. Ambroży ochrzcił św. Augustyna. Przyszły święty przyjechał do Mediolanu trzy lata wcześniej wraz ze swym nieślubnym dzieckiem i po zaznajomieniu się z różnymi religiami pogańskimi i chrześcijaństwem, został w końcu nawrócony przez Ambrożego, biskupa Mediolanu.

Główna nawa opiera się na 52 filarach, zwieńczonych żebrowym sklepieniem. Pośrodku katedry znajduje się krypta, w której spoczywa św. Karol Boromeusz, XVI-wieczny kardynał Mediolanu. W sklepieniu prezbiterium(odrestaurowane w drugiej połowie szesnastego wieku ) ukryta jest relikwia Świętego Gwoździa, jest to gwóźdź z Krzyża Chrystusowego, który był używany przez cesarza Konstantyna jako końskie wędzidło i jest najcenniejszą relikwią w świątyni. Raz do roku, w święto Podwyższenia Krzyża (14 września), krucyfiks jest opuszczany za pomocą mechanizmu wynalezionego przez Leonarda da

W bocznych nawach znajdują się m.in. 5-metrowy siedmioramienny świecznik zwany Trivulzio - dzieło francuskiego rzemiosła z początku XIII w., XVI-wieczny grobowy pomnik Gian Giacomo Medici i renesansowa, makabryczna rzeźba św. Bartłomieja - męczennika, odartego ze skóry, którą święty przerzuca sobie przez ramię jak płaszcz.

Plac przed katedrą - Piazza del Duomo - to ulubione miejsce nie tylko turystów, ale i mediolańczyków. Kolorowy tłum wylewa się z podziemnych wyjść metra, odpoczywa u stóp stojącego w centrum konnego pomnika króla Wiktora Emanuela II, słucha koncertów odbywających się w sezonie pod gołym niebem. Wejście na dach katedry pozwala przy pięknej pogodzie podziwiać widok na miasto i Alpy.

Zdjęć jest dużo.................., za co - za co przepraszam, ale nie byłam w stanie nie „cykać” tego czy owego – bo wszystko było dla mnie cudne i magiczne i niepowtarzalne. Ja właściwie mogłabym pstrykać tę katedrę co swa centymetry.
Mogłam wybrać po kilka – ale chciałam żebyście się nasycili tym cudem - tak jak mnie to było dane.
Jeśli przeszkadzają zdjecia gdzie jestem ja - (to na tle kolumny jest specjalnie cyknięte, żeby mieć wyobraźnię jakie to kolory) - to proszę szepnąć słówko - nie ma sprawy.

http://picasaweb.google.pl/Shibbi53/Mediolan0130082007rWSERCUINADACHUWIATA?authkey=Yo9I94QlykE

stary krab

Przebogata kolekcja zdjęć. Aż dech zapiera.
I zwyczajnie - jak to w starszym wieku bywa - w pewnym momencie ma się dość; najpiękniejszych nawet zabytków. Rolling Eyes

Chce się usiąść na czymkolwiek, wypić pepsi... Smile

Shibbi

haha - bo to już takie spragnione zdjęcia krabciu -

a pragnienie ponoć najlepiej gasi - piwo
Embarassed

zdrówko

aguha

Kochana,
Cudne zdjecia. Jeden przepych, ale pewnie tak własnie wyglada ta katedra...
Pojawiasz się na kilku fotkach - wyglądasz jak ten koral w Twoim pierscionku...
Buziaczki Smile

wiosna

Małgosiu, jak zwykle świetny reportaż, a zdjęcia mogłyby posłużyć jako super ilustracja wykładu o architekturze gotyku...W katedrze mediolańskiej jest wszystko - pinakle, sterczyny, maswerki, laskowania okien, kaboszony, wimpergi, witraże, a rzygacze - rewelacja!! Mam tuż obok gdański gotyk, jakże inny!! Surowy, ascetyczny, ceglany, północny, też bardzo piękny, ale z zupełnie innego świata...Dobrze je sobie porównać...I bardzo fajnie, że się pokazałaś, ujawniłaś, jesteś w tej fotograficznej opowieści narratorem i to nie jakimś trzecioosobowym, wszechwiedzącym i zdystansowanym, ale jak najbardziej subiektywnym i pierwszoosobowym...widać, że świat przedstawiony masz w sercu..Dzięki za mediolański spacer w pierwszym dniu jesieni, pozdrawiam - wiosna

Shibbi

aguha - dzięki że sie zalogowałaś - że Ci sie chciało w tym Twoim kołowrocie dzieckowym d'oh!

. ha!! dopiero na zdjęciu zauważyłam swój pierścionek bo tak na co dzień to nawet nie zwracam uwagi - po prostu jest i już. Mogłam go zdjąć - strasznie sie wyeksponował --ale nie przyszło mi to do głowy ,,, a za koralikowe porównanie wielkie dzięki - miłoooooo Embarassed

Dobrze, że jesteś Exclamation

wiosna - fachman pierwszej maści...super znawca Applause

hmm.. ja nawet nie jestem zauroczona tą marmurową koronką - ja jestem nią totalnie pochłonięta, mnie sie w głowie nie mieści że komuś przyszło do głowy tak starannie - do najmniejszego detaliczku wyhaftować dach - przecież to jest niezxauważalne z dołu - a jednak.... dech zapiera jak się tam stanie.
Ile razy byłam na Placu (oczywiście z aparatem) czy to pieszkom (jakieś 6 przystanków tramwajowych) czy właśnie tramwajem tyle razy stałam jak wryta - spuszczałam powietrze i gapiłam się na ten cud architektury wdzięczna Opatrzności, że znowu TU jestem.
W środku (po kontroli żandarmerii) siadałam w ławce i to samo - nie umiem dobrać słów żeby oddać to co czułam, a przecież jest to miasto gdzie oszałamiających zabytków nie brakuje.
Zdjęć zrobiłam kilkaset, ale dopiero w domu na monitorze wybierałam najbardziej udane - przecież nie jestem zawodowcem w tej materii a i sprzęt mam marny. Zdjęć krzyża i wora z gwoździem miałam kilkadziesiąt - wszystkie fatalne - to jest strasznie wysoko w dodatku niżej reflektory, a poza nimi ciemność plus drżąca ręka i ustawianie aparatu bo na automacie to wiecie co wychodzi w takich murach -, ale każde było do kitu. Po prostu chodziłam tam codziennie i cykałam, a nuż się uda ?

Oni są bardzo dumni z katedry - ale i jest takie popularne powiedzonko w Mediolanie, jak coś długo budują, albo paprzą remont latami - to się macha ręką i mówi " e e h jak Duomo " haha Bad Grin

Dzięki Olunia za miłe słowa - i zapraszam na następne, które się tworzą.

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

taka świątynia to dopiero jest wielka, co nie? Smile

Człowiek się mały czuje... malutki jak żuczek:)
Przygniata go wielkość, świętość i piękno.

Applause