:: Zobacz temat

Kornelia

jeszcze z tobą popłynę
w dół rzeki rozszalałej
z tęsknoty za ukochanym
Posejdonem znikającym
w odmętach nocy

już jasno świeci księżyc

stanę się pragnieniem
by na twoich wargach uciec
w zapomnienie
już nie słychać słów
zdartych z wczorajszego nieba

na chwilę zatrzymam czas
i jak dawniej zatracimy się
w dotyku wiosennego wiatru

Nadzieja.

nie podoba mi sie to zestawienie pragnieniem - zapomnienie, tak jakby rymowało się niedokładnie, wiesz o co mi chodzi?
poza tym bardzo ciekawie zbudowałaś klimat :-)
podobać się mi.

pozdrawiam Aś.

mewa · moderator

czytam ten wiersz już któryś raz, ciut przeszkadza mi "rozszalała rzeka", ale wiersz podoba mi się i faktycznie wiedziesz czytelnika i uwodzisz:)

stary krab

Bardzo mocne wejście, dla mnie to niejako gwarancja, że utwór trzeba uważnie przeczytać, bo wart jest tego. I nie zawiodłem się. Bardzo dobre są też dwa ostatnie wersy.

Christine · administrator

Kornelio, jak wiesz jestem sceptycznie nastawiona i nie tracę czujności.
Wiem, że potrafisz pisać świetnie i świetnie udawać, że nie potrafisz.
Tym razem mam niejakie wątpliwości co do wersu:

Kornelia

Nadziejo - ten rym sam mi się wdarł ale nie mam pomysłu by go usunąć Smile

Mewo - wiedzenie czytelnika to podstawa, dobrze, że mi się udało ;)

Stary Krabie - właśnie wydawało mi się, że pierwsza zwrotka miała być lekka, nie mocna ale w gruncie rzeczy, masz racje Smile

Christine - Smile

) Nie udaję. Po prostu czasami wena odchodzi i zostawia zgliszcza ;)

Pozdrawiam serdecznie