Amarylis

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

No cóż....
"Jedni jedzą, aby żyć, inni żyją, aby pić" mawiała moja babcia

Kama to moja przyjaciółka. Jest magiczna, bo zna się na ezoteryce, doradza, jak rasowa psychoterapeutka i czyta zadziwiające książki o duchowości ciała i cielesności duszy.
Zupą mnie poczęstowała w zeszłym roku. Wzięłam przepis. Pycha!

To mam dla was zupę TRZECH imion:

ZUPA KAMY (ona ją nazywa solanką) , przeze mnie nazwana z fasonem
OLIWIETKĄ

- pucek mięsa wołowego (wg Kamy pucek, to kula mięsa, jak pięść przystojnego faceta ? !! ? )
- szynka konserwowa 10dkg
- cebula średnia 1-2 sztuki
- duży koncentrat pomidorowy
- oliwki z wywarem
- ogórek kwaszony średni 1 sztuka
- ser feta lub solan ok. 20 dkg
- przyprawy : liść laurowy, ziele angielskie, sól, pieprz, troszkę papryki słodkiej

Pucka gotujemy w wodzie z przyprawami, potem kroimy w kostkę. Dodajemy pokrojoną w kostkę szynkę i dalej gotujemy.
W międzyczasie dusimy pokrojoną cebulę, koncentrat, oliwki i wlewamy do gotujących się mięs.
Następnie dodajemy ogórek kwaszony, obrany, pokrojony drobno oraz ser - też pokrojony w małą kostkę
Gotujemy z 10 minut jeszcze i ....już To ma być konsystencja, jak np. flaków po polsku.

Podajemy na ciepło w kokilkach, cokolwiek to znaczy. I łyżki, jak do zupy.

Taka zupa dla gości, od święta, a nie zamiast grochówki
A co w tym wesołego ? Mnie rozbawił ten pucek
I w ogóle było wesoło przy jedzeniu z Kamą. To chyba zupa dla tych, co czują bluesa...

I przed zupą tequila ... solisz dłoń, pijesz do dna, zakąszasz ćwiarteczką cytryny.. magia!!!!
Po zupie też tequila....
[magia trzech składników - tequilii, cytryny i soli. ... Szczególnie odnosi się to do facetów mi bliskich w ramionach ;) ]
Plus muzyka... do tequili?... No co? Na przykład: oto para mieszana, bardzo dobrze zgrana: on skrzypce, ona gitara.
A wiecie? Dla amerykańskich gringos (przecież, że nie dla nas! Sic! ), nieprzyzwyczajonych do siły czystej tequili, meksykańscy barmani wymyślili margaritę: mieszankę tequili, soku z limony oraz likieru, podawaną w szklance o brzegach zroszonych solą lub cukrem.

ZRÓb sobie smacznie forumowiczu !
Serdeczności. Smile

Christine · administrator

Przyrzekam, Ellu, że przy najbliższym przypływie kulinarnego natchnienia zrobię sobie DOBRZE! Oliwietką - solanką.

Znam trochę inny przepis na tę zupę, która nieodłącznie kojarzy mi się z tym wszystkim, co za wschodnią granicą było kiedyś, czyli ZSSRR.
Przypomina mi się zwłaszcza wyprawa studencka do Leningradu. Solianką uraczono nas już w pociągu, w wagonie restauracyjnym. Spożywaliśmy tam na obiad coś jeszcze, ale do zapamiętania była tylko ta zupa, na prawdę pyszna i herbata z samowaru.
Rosyjska odmiana solianki zawiera w sobie jeszcze, oprócz wymienionych przez ciebie składników, pokrojoną kapustę włoską i jest bardzo pikantna.
O zupie więcej już nic nie napiszę, bo każdy może sobie ugotować dowolną wersję, opierając się na twoim przepisie, a o innych przysmakach, których kosztowałam w czasie tej wycieczki.
A więc - herbata. Z samowaru rzeczywiście smakuje inaczej. Oczywiście musi to być prawdziwy, tulski samowar, rozpalany węglem drzewnym. Nie mam pojęcia jak to się działo, że najzwyklejsza i najpodlejsza w gatunku herbata gruzińska smakowała jak najlepszy czaj pity w salonie Nataszy Rostowej. Może sprawiał to delikatny posmak dymu unoszącego się znad samowaru, a może lektura dzieł Tołstoja, Dostojewskiego, Puszkina, Lermontowa...
W Leningradzie - zimnym i mokrym, bo była jesień, na każdym rogu ulicy mokły opatulone chustami diewuszki z koszykami pełnymi bubliczków i pierogów: bubliczki to takie ruskie obarzanki, a pierogi - cudownie gorące drożdżowe bułeczki, napełniane różnym nadzieniem. Pycha! Tylko w Leningradzie tak smakowały, nigdzie więcej - nawet gdy sama piekłam.
Oczywiście musiałam spróbować także słynnych kanapek z kawiorem. Były dostępne w każdym bufecie, nawet takim najskromniejszym. Małe kawałki białej bułki posmarowane masłem, posypane łyżeczką czarnego lub czerwonego kawioru, z plasterkiem cytryny na wierzchu. Czy trzeba tłumaczyć, że objadałam się nimi? Tym bardziej, że jedzenie które nam serwowano w hotelu było prawie niejadalne: na śniadanie zdechłe parówki, na obiad wodnista paćka z ziemniaków i mikroskopijny kawałek mielonego "czegoś".
A dziennie robiliśmy wiele kilometrów zwiedzając słynne zabytki. Sam Ermitaż to tak olbrzymi i pełen arcy ciekawych zbiorów obiekt, że byliśmy tam kilkakrotnie i oczywiście, nie zdołaliśmy obejrzeć wszystkiego. Jako studenci uczelni artystycznej, chcieliśmy zobaczyć jak najwięcej.
Acha: duże wrażenie zrobiła na nas obecność w salach muzeum kolegów po uczelnianej profesji, kopiujących w ramach zajęć dzieła mistrzów. U nas tego nie było.
Rozpisałam się, Ellu, po twojej zupce. Widać, że bardzo inspirująca :)

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

A wiecie, że ja w ogóle nie kojarzyłam tej zupy ze wschodnią stroną?
Miałam przekonanie, że to śródziemnomorska zupka. A Oliwietką nazwałam od oliwek, które są jednym ze składników zupy.
No, więc…Poszperałam w Internecie i … faktycznie! Jest duże podobieństwo Oliwietki do solanki rosyjskiej.

Zaserwowałam nawet tequilę przed i po, a wystarczyłaby czysta „moskiewskaja”. ;P
(wiem, wiem, że tequila, to wódka meksykańska, a nie śródziemnomorska… ale też z cieplejszych stron)
No, ale i tak zaszumiało … szczęśliwie, bo Christina się rozgadała. Smile

I herbatą poczęstowała, kawiorek przyniosła.
I … fajnie, fajnie…
No, i fajnie, że forum jest. Se piszemy z Christine. Smile

PS. Inni forumowicze nie jadają ? ;)

Shibbi

Gdzie ja łaziłam - jak Wyście to pisały i pewnie jadły - ZROBIĘ JUTRO !! pewnie pyszna - kocham zupy - nie przeżyję dnia bez zupy Smile

) Czy moze byc wieprzowe mięcho ..... znaczy ten pucek d'oh!

Christine · administrator

Shibbi, po zakopiańskich wojażach prawdziwa kwaśnica mi się marzy - możesz dać jakiegoś przepisa?

Shibbi

ha!! dowiem sie - bo sama nigdy nie robiłam - nie ma sprawy popytam !!!!!!!!!!!!!!!!!!!