:: Zobacz temat

Gosia

Oto kładą mi na dłoni kilkudniowe pisklę mewy.
Widzę, jaki ma delikatny puch. Dotykam go palcami drugiej ręki i nic nie czuję.
Dotykam wierzchem dłoni - nic. Zbliżam policzek - też nic.
Powoli przybliżam usta i czuję delikatne łaskotanie.
Czy radość, która mnie teraz ogarnia bierze się z poznania ptasiego puchu, czy z poznania własnych warg?

Christine · administrator

Gosiu, dałaś nam maleńką próbkę - trudno z niej wyciągnąć wnioski.
Miniaturka wydaje się być dopiero zaczątkiem, pomysłem na opowiadanie.
Poczekam z komentarzem, aż zamieścisz coś większego Smile

Gosia

Dziękuję za odwiedziny. Zrobię z tego opowiadanie, jak znajdę czas, ale zrobię także wiersz. To przeżycie jest mi szczególnie drogie.

Krzysztof T. Dąbrowski

też nie jestem w stanie ocenić. Za krótkie. Osobiście bardziej bym poszedł w stronę wiersza.

Wuren

Doskonałe. Czystość, szczerość i prostota, bez banalnej postmoderny - tak lubię najbardziej.

Pozdrawiam
Wuren

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

Wuren ma rację - Czystość, szczerość i prostota.
Na pierwszy rzut oka za krótko, za mało, skąpo.

Ale….
Dużo w tym uroku. Myślę, że za sprawą doboru scenerii i tego co ją wypełnia – ptasia wyspa, jak z archipelagu wysp szczęśliwych; miękki, ciepły puch; dotyk – zmysł dotyku; łaskotanie - coś wesoło-przyjemnego; pisklę, jak pochwała cudowności życia; dłonie, jak miejsce na nowo narodzone życie.
Jest klimat.

Jakby krótka metafora o tajemnicy pocałunku.
Dotyk ust mówi więcej niż jakikolwiek inny dotyk.

I ….
- Czy to pisklę mewy ?
- Nie. To coś wspaniałego.

Smile

No i czy to nie ładne ? Taka malutka prózka, a cieszy i daje do pomyślenia.

Pozdrawiam.
Ale zachęcam za Christiną – napisz coś większego. Poczytamy Smile

Gosia

Wuren i ella!
Serdeczne dzięki. Ponieważ to nie jest wymyślone, ale zdarzyło się naprawdę, opowiem Wam, co tu było największym przeżyciem. Sprawdzenie wrażliwości własnego ciała, szukanie nawrażliwszego w nim miejsca tak, aby zmierzyć się z cudem natury pozostając w jej obrębie. Zanim wargi okazały się wystarczająco wrażliwe, byłam przerażona, że przyroda wyrzuca mnie poza siebie. To był pełen napięcia test.
Posyłam Wam dużo dobrych myśli.
P.S. Wybacz Wuren, ale naprawdę nie znoszę Czajkowskiego.

mewa · moderator

i ja, i mnie bardzo się "to" podoba i nie wiem, czy dobrze byłoby tę refleksję, chwilę zamieniać w opowiadanie...lub wiersz...tutaj jest wsio! poetyka, liryka... "to" mi się bardzo podoba:)))))))))))
pozdrawiam:)

Gosia

Mewo, naprawdę się cieszę, że tak odebrałaś to, co napisałam. To jest tekst ważny dla mnie.
Pozdrawiam serdecznie.
Małgosia.