:: Zobacz temat

Leszek Wlazło

Triolet

8-wersowyukład stroficzny, w których wers pierwszy powtarza się dosłownie lub z niewielkimi zmianami jako wers czwarty siódmy, wers drugi zaś jako ósmy, a całość połączona jest dwoma rymami powtarzającymi się najczęściej w porządku abaaabab. Forma ta wykształciła się w poezji starofrancuskiej, w której używana była w utworach lirycznych, czasem w wierszach satyrycznych lub okolicznościowych. W Polsce uprawiana szczególnie często w romantyzmie, m.in. przez T. Zana i A. Mickiewicza (np. T. Zan, Triolety), odżyła w aforyzmach wschodnich tłumaczonych przez R. Kwiatkowskiego:

Nie mów, byle dużo (a)
ale powiedz wiele, (b)
a słowa nie znużą, (a)
nie mów, byle dużo. (a)
Nie ten racji stróżem, (a)
kto językiem miele – (b)
nie mów, byle dużo, (a)
ale powiedz wiele. (b)

(Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich)

Saficka strofa

rodzaj strofy czterowersowej (tetrastych), nazwanej tak od imienia greckiej poetki Safony, której przypisuje się autorstwo Hymnu do Afrodyty, będącego najstarszym świadectwem użycia tej formy. W starożytności rozróżniano strofę saficką mniejszą i większą.
Odpowiednikiem strofy safickiej w poezji polskiej, w której pojawiła się ta forma w początkach XVII w., jest czterowiersz złożony z trzech wersów 11-zgłoskowych (5+6) oraz końcowego pięciozgłoskowca, który jest zazwyczaj rytmiczną i znaczeniową pointą strofy np.:

Nie bluźń, żem zranił cię lub jeszcze ranię,
Bom ci ustąpił na mil sześć tysięcy
I pochowałem łzy me w oceanie
Na pereł więcej!...

(C.K. Norwid, Trzy strofki)

(Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich)