| arena |
|
 |
 |
| Dołączył: 12 Kwi 2006 |
| Posty: 378 |
|
|
|
|
|
 |
|
Pon Cze 05, 2006 7:02 am
via dolorosa
powracam
kładę maki na tylnym siedzeniu
spójrz, jak wyblakła ich krew
ocierasz pot niedomówieniami
przyćmione niebieskie wizje
na nich jeszcze ślady dotyku
spartaczona robota, powiedziałby mój ojciec
przesuwam kolejne ulice
nieważne kogo dręczą
jeden tylko punkt zawadza w krajobrazie
- nawleczone na nitkę dawne okna domu
wąskie i długie korytarze nadziei
zapełniają się bólem
porozrzucane opatrunki
i diagnoza którą już nie uleczysz
za drzwiami stoi twój cień
Christine
Tajemniczy "on", do którego skierowane są słowa pełne bólu... Odczytuję
to jako impresję z rozstania. Okna dawnego domu i korytarze nadziei, która zamiast napawać ouchą, sprawia ból. Tak jest, gdy nić wiążąca nas z przeszłością zostaje zerwana. Nawet krew maków bieleje z tęsknoty? czy z żalu?
Podobno każdy ma swoją via dolorosa .
Nie wiem czy dobrze odczytałam.
Wiersz bardzo sprawnie napisany i pełen znaczeń. |
|
