Amarylis

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

WCZESNOJESIENNI

już nie jest tak ciepło, żeby można było
chodzić w tym, co nasze ciała lubią najbardziej.
przychodzi usuwać się z pola, brnąć przez liście,
smutnieć, pamiętać o ciepłej kurtce i zimnych stopach,
nie radzić sobie z nieuchronnością.

coraz leniwiej schodzimy do naszych chłodnych piwnic,
odkręcamy słoiczki z czerwonym jak czereśnia latem,
pod swetrami szukamy konturów ciał, mniej głodni
kochamy się jakby ospały płomień, jakby taniec pajęczej nici
na wietrze, jakbyśmy chcieli inaczej - żeby nie umierać,
do dna wziąć, wytracić prędkość lotu.

nocami sennie przeglądamy się w klepsydrze, nasłuchujemy
zimnych kroków, zapadających Gdzieś klamek,
przytulamy twarze do poduszek, podobni jaszczurkom
zerkamy jaszczurczym okiem,
pierwszy raz boimy się pukania do drzwi.

stary krab

przychodzi nam usuwać się z pola, brnąć przez liście,
smutnieć, pamiętać o ciepłej kurtce i zimnych stopach,

Ładnie to napisane, zresztą cały utwór mi się podoba.
Efekt odwołanie się do owego pukania jest niesamowity, chyba nasz narodowy, za sprawą zapamiętanych w dzieciństwie:
był sobie dziad i baba bardzo starzy oboje...

d'oh!

A w realu najlepiej nikogo nie straszyć. Smile

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

Dzieki, Krabie, że zajrzałeś. Smile

To miłe. Dzieki za dobre serce i dobre słowo.
Już chciałam skasować wiersz ( jak nikt nie komentuje, nie krytykuje, to nie warto go trzymać Choć wiem, że tu zwykle ludzie milczą).

Mnie się zdaje, że nie za bardzo mi wyszło... Pupa blada, czy cuś.
Chyba zbyt sentymentalnie, chyba zbyt banalnie, chyba nie za mądry przekaz.
Ale starałam się. Sama nie wiem.
Się nie zabiję Smile

)))))))))))))

Dzięki raz jeszcze.
ela

Marek (Ciućka) Olszewski

...ni jakże mogłaś chcieć skasować wiersz? Toż to jak by wymazać kawałek siebie z własnej historii wrażeń. Nu, nu, nu - za takie pomyślunki.

Wierszon ładniusi. A najsmaczniejsze we nim są: "słoiczki z czerwonym jak czereśnia latem".

Pozdrawiam cieplutko.

Christine · administrator

Elu, myślałam nad twoim wierszem i wymyśliłam, że watro podział strof zamienić na osobne utwory - taki tryptyk. Każda strofa ma w sobie coś: jest obraz i jest nastrój i jest puenta. Czytając jako jeden wiersz czuję zmęczenie, ktoś mi za dużo gada i przymusza do przytakiwania: tak, właśnie tak jest....
Przydałoby się tu i ówdzie coś skrócić albo skontrastować. To normalne, wiersze lubią poprawki.
Proszę, nie kokietuj, że nie umiesz pisać, jest w tobie duży potencjał i wciąż zadziwiasz lekkością swojego pióra.

Shibbi

cudnie

najbardziej mi pasi "szukanie konturów ciała pod swetrami ......"

cudnie Applause

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

Krysiu

że niby kokietuję, domagam się komplementów? Smile

)))))))))
Eeee tam… ja po prostu za szczera jestem w wielu wypowiedziach. To że przemyśliwałam, żeby zdjąć mój wiersz z forum nie było podyktowane obrażalstwem albo robieniem na złość sobie czy ewentualnym czytającym-niekomentującym - to nie było „nie to nie”. Nie mój styl.
Chciałam zdjąć i schować aż dojrzeje do poprawek.

Że mówię, że nie umiem ?

Poeci, prawie-poeci i jeszcze-nie-poeci bywają okropnie (bo czasem brzydko) nadwrażliwi, drażliwi na punkcie swoich tekstów.
A ja? Pewnie, że trochę tego mam i ja. Ale jak mogę być drażliwa skoro nie jestem pewna czy mi wiersz wyszedł czy może pupa blada? Brak pewności, ot co.
Akurat ja mam wiele pokory wobec pisania, wymagającego przecież kunsztu, zwłaszcza pisania poezji.

Że lekkość pisania?
Powiem nieskromnie, że rzeczywiście mam lekkie pióro. Łatwo mi się pisze zarówno pisma urzędowe, notatki, wypracowania (już nie piszę, bo syn na II roku studiów), jak i listy, gratulacje, życzenia, posty, sms-y, opowiadania – jeśli już mam na nie pomysł. Właściwie żaden rodzaj tekstu nie sprawia mi trudności.
Jednak łatwość pisania, to nie wszystko w prozie. A w poezji to tylko potencjał. Tu trzeba kondensować myśl, niedopowiadać, klecić piękne zdania, znać się na środkach stylistycznych i warsztacie.

Krabie, Marku, Krysiu, Shibbuszko ty moja.
Dzięki za słowa dobre i wspierające, szkoda, że tak mało uwag krytycznych, pouczających i nauczających. :P Miło, że mi poświęcacie czas.

Jeszcze-nie-poetka Very Happy

ela

Shibbi

Hagaruniu a Ty co Mr. Green

taka żądna biczowania Bad Grin

cudnie to cudnie i chwatit Smile

Plezantrop

To jest wspaniały wiersz. Żadnych komplementów dla Autorki. Po co? Dobry wiersz, to dobry wiersz.

Applause

maja

hewka

i ciumkac Ci nie mysle... slonka Kochanie:)

tulipanek

podoba się, bardzo.

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

a może tak będzie lepiej?????

WCZESNOJESIENNI

jeszcze po lecie oblizujemy palce,
jeszcze ciało pamięta rozgrzany język słońca,
a przychodzi usuwać się z pola, brnąć przez liście,
nie radzić sobie z nieuchronnością.

budzimy się o mglistym świcie, zmęczeni,
nie słychać świergotania ptaków,
nagle pamiętamy o bliskich, co są daleko,
ziębną nam nogi i skóra drży jak w żałobie.

coraz leniwiej schodzimy do naszych chłodnych piwnic,
odkręcamy słoiczki z czerwonym jak czereśnia latem,
pod swetrami szukamy konturów ciał, mniej głodni

kochamy się jakby ospały płomień, jakby taniec pajęczej nici
na wietrze, jakbyśmy chcieli inaczej – nie cali umrzeć,
do dna wziąć, wytracić prędkość lotu.

nocami sennie przeglądamy się w klepsydrze, nasłuchujemy
zimnych kroków, zapadających gdzieś klamek,
podobni jaszczurkom płochliwie wciskamy się w prześcieradła,
pierwszy raz boimy się pukania do drzwi.