Amarylis

ella_hagar · Dołączył: 01 Mar 2006

ZIELONY WIATR

W upalne, piątkowe popołudnie ktoś miły zapytał:
- Herbatki miętowej? Upał i mięta to świetnie uzupełniający się duet!
Czy ja w ogóle lubię miętę?
Wystarczy tylko wymówić nazwę zioła, żeby wywołać pewną ławeczkę na tarasie w małym, dalmatyńskim miasteczku i dotyk rozgrzanej terakoty w bose stopy. Kiedyś.
Nic mi więcej nie trzeba było.
- Niczego nie chcę.
- Niczego ?
- Właściwie? Chce mi się biegać, tańczyć, krzyczeć z radości. I wiatr zielony poczuć we włosach.
Nie sądziłam, że ktoś może zrobić dla mnie zielony wiatr. A jednak!

Zielony wiatr wyglądał tak:

Green wind

Składniki:
Wódka czysta 50 ml, likier miętowy 25 ml, sok z jednej cytryny, woda sodowa, lód.

Składniki powinny zapełnić szklaneczkę koktajlową o pojemności ok. 250 ml, mieszamy mieszadełkiem i dorzucamy parę skałek, czyli kostek lodu, żeby zagrzechotały mroźnie.
Drink, drink!
Bardzo orzeźwiający, chłodny, na upalne lato. Wytrawny ze słodko-kwaśną nutą. W pięknym, zielonym kolorze.
Mroźna świeżość - na szczęście gorących temperamentów nie gasi.
A mięta jest rośliną, która łatwo się krzyżuje w ogrodach. No! Metafora taka…

I jak było?
Aromat pląsał po tarasie. Ławeczka była z miętą i ze mną.
I nawet jakiś pan się przyplątał z tego tarasu…. Poczułam „zielony wiatr” we włosach, miętowy oddech wraz z westchnieniem.
- Czujesz miętę ? – zabrzmiało, jak murmurando.
- Czuję miętę! Bardzo, bardzo.

No więc, czy ja w ogóle lubię miętę ?
Jasne! Bardzo lubię czuć miętę, bo to niezwykłe uczucie.
Można także pić życie. A potem zrobić z tego poezję.

Zróbcie sobie drinka „zielony wiatr” . Właściwie żyje się po to, żeby nieustająco czuć miętę.

Serdeczniachy ogromne dla wszystkich. I tobie christino..
:D

Christine · administrator

Gdy jeszcze jeździłam latem nad jeziora z namiotem /i z ukochanym, oczywiście/, miętóweczkę przyrządzało się tak:
- pół litra najtańszej wódeczki
- pół garści mięty świeżo zerwanej
- jezioro

Miętę wkładało się do butelki z wódeczką, zakręconą butelkę wkładało się do jeziora. Dla pewności, że się ją znajdzie, a nikt nie ukradnie, przywiązywało się ją sznurkiem do łódki, do pomostu, do tego co tam było pod ręką.
No to tak rano się nastawiało, wieczorem już była gotowa nalewka :)

A wiatr szumiał w trzcinach na zielono ....